دِيناً . امروز دين شما را كامل كردم ، و نعمت خود را بر شما تمام نمودم ، و اسلام را به عنوان آيين شما پسنديدم . « 1 » در بحث آينده اخبار اوصياى انبيا را پى مىگيريم : ج - وصىّ و وصيّت وصىّ در كتاب و سنّت ، انسانى است كه ديگرى به او وصيّت مىكند تا پس از مرگش به امورى كه مورد توجّه اوست ، اقدام نمايد . چه با اين لفظ و عبارت باشد كه : " به تو وصيّت مىكنم كه بعد از من چنين كنى ، يا : با اين لفظ كه : با تو عهد مىبندم و بر عهده تو مىگذارم كه بعد از من چنين و چنان نمائى ، فرقى ندارد ، همانگونه كه در اطلاع رساندن به ديگران دربارهء وصيّت نيز ، اشاره به لفظ وصىّ و وصيّت ، يا غير آن ، فرقى ندارد ، و اگر بگويد : فلانى بعد از من وصىّ من است ، يا بگويد : فلانى بعد از من چنين و چنان مىكند ، و يا هر عبارتى كه بر وصيّت دلالت كند ، كافى است . وصىّ نبى نيز ، انسانى است كه پيامبر با او عهد بسته تا پس از مرگش ، كار شريعت و امّت او را بر عهده گيرد و به انجام رساند . « 2 » از جمله اخبار اوصياى انبيا كه به ما رسيده ، خبرى است كه طبرى از ابن عبّاس آورده ، فشرده آن چنين است : حوّا براى آدم عليه السّلام " هبة اللّه " را كه نام عبرىاش " شيث " مىشود به دنيا آورد ، و آدم عليه السّلام او را وصىّ خود قرار داد ، براى شيث نيز فرزندى به نام " انوش " زاده شد كه به هنگام بيمارى او را وصى خود قرار داد و از دنيا رفت . سپس فرزندان انوش ، " قينان " و ديگران به دنيا آمدند كه وصىّ پدر " قينان " شد . از قينان هم " مهلائيل اليرد " و گروه ديگرى به دنيا آمدند ، كه وصيّت بر عهده " يرد " قرار گرفت . از يرد نيز " اخنوخ " كه همان " ادريس " باشد با ديگر

--> ( 1 ) - مائده / 3 ( 2 ) - شرح بيشتر را در " فرهنگ دو مكتب در اسلام " جلد اوّل مبحث : اصطلاح وصىّ مىيابيد .